Flowtrack, uitvalsbasis voor familieskivakanties

Flowtrack, uitvalsbasis voor familieskivakanties

Destination FEELGOOD

“Voor mij is de keuze van het skigebied erg belangrijk. Het moet authentiek zijn, ik hou niet zo van die massa-bedoeningen. Het moet in een indrukwekkende omgeving zijn. Dat maakt meteen iets extra los in het hoofd van de mensen.” Aan het woord is Christophe Leleux, passioneel oprichter en bezieler van Flowtrack. Samen staren we naar de ons omringende vierduizenders als Monte Rosa, Piramide Vincent, Liskamm, Castor en Pollux, Dufourspitze en Breithorn. In de verte blinkt de Matterhorn. We zijn te gast in het Italiaanse Gressoney en die uitspraak van natuurschoon kan hier amper mooier geïllustreerd worden.

Gressoney heeft een uitstekende ligging, mooi centraal in de drie valleien die het skigebied van Monte Rosa vormen. Met Monte Rosa zitten we in het Italiaanse Val d’Aosta in de vallei van de Lys, het is een groots skigebied temidden van een aantal van de hoogste pieken uit de Alpen. Niet groot in aantal pistekilometers, maar wel in omgeving, gletsjerzichten en authentieke cultuur. Het Monte Rosa-skigebied is er echt eentje van voor elk wat wils. Zowel beginners als off-piste experts vinden hier hun gading. In het hart van het skigebied ligt Gressoney-La-Trinité, een klein maar wondermooi en charmant eeuwenoud dorpje waar het - na een dagje skiën - heerlijk slenteren is.


Flowtrack

Voor onze jaarlijkse wintersportuitstap met de familie komen we deze keer bij Flowtrack terecht. Flowtrack organiseert ondertussen meer dan vijf jaar reizen voor families, zowel winter als zomer. Ze doen dat perfect. Punt andere lijn. Gegroeid uit reizen voor groepen regelde Flowtrack achter de schermen alle logistiek voor Kazou, de jongerendienst van de Christelijke Mutualiteiten. Toen zij op zoek waren naar een aanbod aan de Costa Brava werd Flowtrack aan boord gehaald. Vijf jaar geleden volgde een rebranding van het merk ‘Flowtrack’ en werd de focus verlegd naar individuele reizen.

Als de eerste schooldag

Er hangt een gezellige, beetje opgewonden drukte aan het Flowtrack meeting point aan de voet van de Stafal-Gabietgondel. Zowat het hele terrein is ingenomen door kinderen en hun ouders. De sfeer van de eerste schooldag is niet veraf. Kinderen worden naargelang het niveau in groepjes ingedeeld, maken voor de eerste keer kennis met de leraar en smeden nieuwe vriendschappen met de jongens en meisjes uit hun groepje. Ouders geven nog de laatste keer goede raad mee, smeren zonnebrandcrème en nemen met een knuffel en een kus afscheid van hun toekomstige skikampioenen.


Amper een half uur later keert de rust terug, zijn alle kinderen met een pak goesting richting skipistes verdwenen en staan wij versteld van de efficiëntie van de geoliede machine die Flowtrack onderhand geworden is. Kort na de middag overrompelen overenthousiaste kinderen opnieuw Stafal. Aan de enorme glimlach en wilde verhalen te oordelen, lopen die skilessen bijzonder vlot. Lisi wordt ingedeeld in de zwarte groep. Dat jaagt ons aanvankelijk een beetje schrik aan. Zal ze dat niveau wel aankunnen? Een skiles later is die angst als sneeuw voor de zon verdwenen. Wanneer we ons ’s middags samen op de pistes amuseren, kijken we al behoorlijk onze ogen uit naar de snelheid en het gemak waarmee er over rode pistes gereden wordt.

Rustig en authentiek

Waar we de voorbije jaren schreven dat we profiteerden van de skilessen van Lisi om zelf het skigebied te verkennen, kunnen we dat voortaan gewoon samen doen. Met een vertrekpunt aan Stafal bevinden we ons mooi centraal in het skigebied waardoor we snel alle kanten uit kunnen. Neen, Monte Rosa is niet het grootste skigebied, maar de pistes zijn prima aangelegd en onderhouden, het is er behoorlijk rustig, het eten is overheerlijk - de pizza’s in Bar Colle Betta Forca kunnen we van harte aanbevelen - en de uitzichten zijn bijna overal even indrukwekkend.

Onderweg komen we Koen Hardeman, productmanager Snow binnen Flowtrack tegen. Hoe ze bij Gressoney zijn terecht gekomen, wil ik graag weten. Koen: “Vroeger organiseerden we reizen naar Sankt Anton am Arlberg, waar gewezen Olympisch skiër en gediplomeerd leraar Robert Blanchard voor ons les gaf. Robert sprak toen al over Monte Rosa als een van de mooiere gebieden in Italië. We kregen ook de naam van Hotel Jolanda mee. Na ons bezoekje daar was er meteen een klik, zowel met de omgeving en het skigebied als met de mensen van het hotel. Ondertussen breidden we ons aanbod in deze regio nog verder uit met La Thuile en Pila. Sestrière wordt nu volop verkend om aan het aanbod toe te voegen. En ook rond de kerstvakantie zullen we reizen beginnen aanbieden.”


Freeride Paradise Alagna

Niet enkel de kinderen vormen groepjes, ook de volwassenen vinden al snel gelijkgestemde skiërs en boarders van vergelijkbaar niveau. En zo komt het dat ik op een voormiddag - terwijl de kinderen les volgen - met een groepje Flowtrack-ouders er snel een pittig half dagje van maak. Alagna-Valsesia is het doel. Een gebrek aan sneeuw houdt de piste gesloten, maar dat houdt ons niet tegen. We zoeken onze weg tussen stukken gras en rotsen en dalen af tot in het prachtige bergdorpje.

Dat Freeride Paradise in de titel staat er niet zomaar. Alagna Valsesia is al jarenlang een uitdagende en knappe freeridebestemming. Niet deze week, daarvoor is het te laat op het seizoen en is er te veel sneeuw verdwenen, maar laat Alagna en Monte Rosa een absolute tip zijn. Een offpiste-afdaling met meer dan 2000 meter hoogteverschil is hier geen enkel probleem. Vanop Punta Idren opent zich een freerideterrein dat minstens even spectaculair is als het uitzicht daar. Voor de echt extreme dingen of als liefhebber van ski-alpinisme kan je richting Lyskamm, Piramide Vincent, Breithorn of Castore. En hoe moeilijk het elders gaat, zo makkelijk regel je hier een helikopter.

Hotel Jolanda

Eerder die week namen we onze intrek in een heerlijk authentiek en familiaal hotel, Romantic Hotel Jolanda Sport. Na de inspanningen op de pistes wacht een verfrissende duik in het zwembad, extra zweet in de fitnessruimte of een rustgevend bezoek aan de wellness. Het ontbijtbuffet is indrukwekkend, het avondbuffet nog veel meer. Zowat elke avond zorgen wij voor kopbrekens bij de obers. Dan eens zitten we met twee extra kinderen aan tafel, een volgende keer zit Lisi aan de kindertafel en hebben de ouders een gezellige tête-à-tête, een andere keer zijn we netjes als gezin met drie van de partij. Het verhuis van borden, glazen en bestek wordt telkens met de glimlach geregeld. Overdag komen we de zoon des huizes al skiënd tegen, de hotelhond vrolijk rennend aan zijn zijde. Moeder Jolanda trekt er dagelijks op uit, pittige freeridetochten inbegrepen.


Passioneel avonturier

Het haardvuur knispert en met een goed glas Italiaanse rode wijn nestelen we ons naast Christophe in de knusse zetels van de gezellige bar van Hotel Jolanda. Het verhaal van Christophe en het hoe en waarom van Flowtrack is te mooi om niet te delen. Christophe: “Alles begon toen ik als achtjarige met een familielid ging windsurfen. Ik had meteen een connectie met water en die link heb ik altijd behouden. Ik studeerde Lichamelijke Opvoeding, optie bewegingsrecreatie, gedaan toen ik met twee gasten op een appartement in Wemmel woonde. Dagelijks zagen we vliegtuigen passeren en fantaseerden we hoe we na onze studies een reis zouden maken.”

“Eenmaal afgestudeerd heb ik samen met Sven Daans, die hier aanwezig is en de surflodge Pura Vida in Mimizan uitbaat, een paar seizoenen hard gewerkt om centen te verdienen en Zuid- en Midden Amerika te bezoeken In mei vertrokken we en bijna zeven maanden reisden we door Zuid- en Midden Amerika. Heel low-budget, maar vol sportieve uitdagingen. We hebben zesduizend meter hoge bergen beklommen, de Inca-trail gedaan, met paarden de wildernis in getrokken, veel gesurft. Toen we uiteindelijk in Honolulu aankwamen - als laatste stop voor onze vlucht naar Nieuw-Zeeland -, zei ik meteen tegen Sven dat ik hier niet meer weg wou. Ik wou daar vol voor mijn passie van het windsurfen gaan.”

Over Honolulu, Italië en de liefde

“Enige probleem: ons geld was op en we vonden nergens werk door een gebrek aan de juiste papieren. Tot we op een bepaald moment door de haven van Kihei reden en iemand aan een grote boot zagen werken. Ik ben op hem afgestapt met de vraag of ik voor hem kon werken. We hebben als proef drie dagen gratis gewerkt, daarna heeft hij ons ingehuurd. We zijn beginnen ondernemen, kochten een busje en windsurfmateriaal, maar ook een schuurmachine en materiaal om aan boten te werken. Onze dagen begonnen vroeg, zodat we in de namiddag konden surfen. Zo hebben we negen maanden gewerkt. Ik was daar heel gefocust op mijn sport en trainde tussen de internationale top. Dat is een van de mooiste periodes uit mijn leven geweest. Uiteindelijk zijn we toch naar Nieuw-Zeeland gereisd, ook weer een heel avontuurlijke onderneming. Maar het is toch de periode in Honolulu die me echt getekend heeft.”

Euhm, ik hoor Honolulu en surfen, maar we zitten hier in Italië in de sneeuw. Vanwaar de terugkeer naar Europa? Christophe: “De liefde. Ik had mijn relatie stopgezet om mijn wereldreis te kunnen maken, maar toen ik vanuit Nieuw-Zeeland overvloog voor een begrafenis, heb ik haar toevallig opnieuw ontmoet. Ik heb toen beslist mijn reis af te maken en daarna vol voor de relatie te gaan. De eerste keer dat ik terug aan de Noordzee stond, was met tranen in de ogen. Zoveel spijt had ik niet meer in Hawaï was. Daarop ben ik voor een reisorganisatie beginnen werken om na vijf jaar de beslissing te nemen iets van mezelf op te richten. Flowtrack is ook helemaal wat ik zelf ben: avontuur, beweging, mensen ontmoeten, passie. Aanvankelijk werd Flowtrack zowat beschouwd als de alternatievelingen, maar daar ga ik niet mee akkoord. Wij hebben gewoon nooit onze waarden verloochend om sneller te kunnen groeien.”


Destination feelgood

Vrijdagavond en Flowtrack maakt zich op voor de tweede après-ski van de week. Diploma’s worden uitgereikt, kinderen glijden op latten, boards, sleetjes of scooters, maken sneeuwpoppen of houden een sneeuwballengevecht. Als superhelden uitgedoste Flowtrack-monitors zorgen voor extra animo, terwijl de ouders genieten. De drank wordt overigens aangeboden door Flowtrack. Ik zie Christophe zichtbaar genieten. “Dit is helemaal waar de ‘Destination Feelgood’ op slaat. De mensen staan ontspannen te genieten. Die ‘feelgood’ bereiken we door te bewegen in een mooie omgeving en vrijblijvend met mensen te connecteren. Maar ook dankzij een heel enthousiaste crew waarin een erg goede sfeer hangt. Natuurlijk moet een zaak ook financieel kloppen, maar omgeven zijn door positief ingestelde mensen is volgens mij onbetaalbaar. De sfeer op de après-ski geeft me telkens weer enorm veel voldoening. Ik ben ook onvoorstelbaar fier op onze crew. Die gasten laten hun ego’s thuis en vormen samen een hecht en sterk team.”


Een rondje Monte Rosa

Samen met Lisi bestuderen we het pisteplannetje. De laatste dag van deze wintersportvakantie staat er geen les op het programma en hebben we het plan opgevat om een hele tocht doorheen het skigebied te maken. Starten doen we dus aan de skilift naast het hotel in Gressoney. Het is nog vroeg in de ochtend en de eerste - rode - pistes die we doen, liggen er behoorlijk ijzig bij. Via Seehorn komen we aan Gabiet, centraal in het gebied. We nemen de lift naar Passo Salati en dalen via de zwarte piste helemaal af naar Pianalunga. Een gebrek aan sneeuw in deze paasvakantie belet ons helemaal tot in Alagna af te dalen. We pikken nog even de erg leuke piste aan Bochetta delle Lisse mee en vervolgen onze weg over Passo Salati terug richting Stafal. Onze favoriete pizza in Bar Colle Betta zorgt voor de nodige energie om de rest van onze expeditie netjes af te werken.

Op het programma staat immers nog de afdaling naar Frachey om vervolgens via een rist pistes en liften Champoluc aan te doen. Met opnieuw Bettaforca, Stafal en Gabiet maken we ons in de late namiddag op voor het laatste deel van de tocht, opnieuw naar Gressoney. Die skilessen met een Nederlandstalige monitor hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen. Op geen enkel moment komt Lisi in de problemen, rode of zwarte pistes vormen ondertussen geen probleem meer. En net wanneer ik denk dat die kleine beentjes het niet langer zullen uithouden, stelt ze voor om nog even die ene zwarte piste erbij te nemen.


Wanneer wij op een stoeltjeslift boven Champoluc zitten, komen de twee surfspitsbroeders onder de lift - offpiste - op hun snowboard afgedaald. Een mooier slotbeeld kan ik amper verzinnen. 

Jurgen Groenwals